خوشا پر کشیدن

                                                                                      خوشا رهایی

                                                                                     خوشا اگر نه رها زیستن

                                                                                    مردن به رهایی...

                                                                                                    "احمد شاملو"

کارت پستال را گذاشت روبرویش تا طرحی بزند از بهار و کلبه.

"خالق بودن حس خوبی است"

خط کشید و خط،خط،خط و خط... پاییز شده بود انگار، سرد  بود و بی برگ.حصارها را بلند کشیده بود.

"می توانستم پاک کن بردارم و پاکشان کنم ،اما من طرح را از حصار شروع کردم و چقدر هم بلند... خالق بودن احساس خوبی نیست!"

وسط اقیانوس ایستاده بود و با ماهی یی حرف می زد که از ساحل درست مثل یک سگ با وفا دنبالش بود.گرم صحبت شد، سرش را که بلند کرد هوا تاریک بود و اقیانوس بی پایان،سردش بود و توان راه رفتن نداشت،آب اقیانوس یخ زده بود،ماهی یخ زده بود،پاهایش... حرفهایش...دست هایش.

بیدار شد،می لرزید از ترس،کابوس وحشتناکی بود...

همه چیز طبیعی بود،درست مثل آفتابی که در آسمان باشد و سرمایی که همزمان در هوا.

چاقو را گرفت زیر آب،همه جا سرخ شد درست مثل چشمهایش.طناب را از دور گردنش باز کرد،سیاه بود درست مثل صورتش.نمی پسندید هیچ کدامشان را! رابعه هم نبود که با خون شاهرگش شعر بنویسد بر در و دیوار حمام ...

دست هایش را باز کرد و شبانه دوید به سمت دریا که می خواندش ،حالا وسط  دریا آبی بود،درست مثل آرامش.

دردهای کشدار سرش که شروع شد،یاد باریکه های درد افتاد روی پیشانی اش.

"چرا همه ی شب های من یلداست؟چرا تاریکی جاری شده میان رگ های زندگی ام؟.... راهی است که دیر یا زود باید بروم... درست مثل اقیانوس که تا وسطش رفته ام.یخ زدن این و دردناکی ی آن،هر دو سهم من است از بودن... پس..."

آبی شد،درست مثل آرامش...